ใกล้แล้วสินะ 1964

          

         หลังจากเฝ้าฝัน วนเวียน อยู่ในสังคมเด็กแวนซ์ ช่างเครื่อง มานาน 55
เอ้ย ไม่ใช่ๆ ต้องเป็น จากเด็กคนนึง ที่มีความฝันว่า สักวัน จะมีพาหนะ คันเล็กๆ
เป็นของตัวเองสักคัน ที่สามารถจะพาเราไปยังจุดหมาย ที่ต้องการ อย่างปลอดภัย
แต่นั่น การเป็นเจ้าของพาหนะ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรือใหญ่โต สำหรับใครๆ นักหนา...


    

         การมีรถคันเล็กๆ นั้น อาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะ
หลายๆคน สามารถมีรถได้ คันใหญ่ คันเล็ก ใหม่ เก่า ถูก แพง
เร่งแรง เร่งแล้ว ดับ หรืออย่างไร ก็ว่ากันไป 55

         แต่ สำหรับผม 1964 คันนี้ ถึงจะไม่ใช่รถคันแรก
ที่ใช้น้ำพัก น้ำแรง หยาดเหงื่อ แรงงาน ของตัวเอง ไขว่คว้า มาตอบสนอง
ซึ่งความสุขชั่วครั้ง ชั่วคราว หรือจะเรียกว่า ตัณหามนุษย์
ที่ยืดยาว คดเคี้ยว ไม่มีที่สิ้นสุด  อะไร ก็ว่ากันไป

         เอาเป็นว่า 1964 คันนี้ มันเป็นสัญลักษณ์ อย่างหนึ่ง ที่แสดง
ให้เห็นว่า จากเด็กตัวเล็กๆ คนนึง ที่มีความฝัน ความทะเยอ ทะยาน
ที่บอกกับตัวเองว่า "สักวันนึง อยากจะขึ้นไปบนอาน ที่นั่ง บิดกุญแจ สตาร์ท
เครื่องยนต์ ปลดปล่อยอารมณ์ ให้ว่างปล่าว ปราศจากความวุ่นวาย
ทั้งหลายแหล่ ทอดอารมณ์ ไปกับ สายลม แสงแดด เส้นทาง ที่มุ่งหน้าไป
โดยทั้งอารมณ์ ที่ หม่นหมอง แห้งเหี่ยว ไว้เบื้องหลัง
        
         และต่อจากนี้ไป ผม คิดว่า เจ้ารถคันนี้ ก็คงจะเป็นเพื่อนซี้ อีกอย่าง
สำหรับชีวิต เด็กหนุ่ม บ้าๆ บอๆ คนนึง อย่างผม ในที่สุด ดีใจจริงๆ
ที่จะได้ พบกันในอีกไม่ช้า ... แล้ว เจอกัน 1964 ที่รัก  ^___^''